maandag 22 mei 2017

Tweelingstad Tain-l'Hermitage

Beloofde ik gisteren jullie nog wat foto's laten zien van Tournon sur Rhône blijkt dat ik er maar eentje heb, die van het mooie beeld van Maria en kind. Maar ik heb genoeg foto's van de tweelingstad Tain-l'Hermitage die aan de overkant van de Rhône ligt en waar we naar toe liepen via deze mooie brug met een brugdek van zware houten planken. Het leek net of je een beetje liep te wiebelen. 



Vanaf de brug nam ik diverse foto's, onder andere van de stad zelf met een mooie rij platanen aan de waterkant. Maar het meest interessant vond ik die hellingen die achter de stad omhoog lopen. Hier ligt een van de oudste wijngebieden van Frankrijk. Historici vermoeden dat hier in de 4e eeuw v.Chr. wijnstokken werden geplant door Feniciërs. Dit zijn dure percelen, hier komt kwaliteitswijn vandaan. Rondom de Hermitage-rots liggen de wijngaarden van de Crozes-Hermitage, die zijn iets minder van kwaliteit. Ja, verschil moet er zijn.



Tain-l'Hermitage is niet zo groot maar welvarend genoeg door al die dure grond waardoor men in het kleine centrum een mooi plein kon aanleggen met waterpartijen en een paar mooie beelden. Toen we aan kwamen lopen dachten we dat de borst van het vrouwenbeeld beklad was maar dichterbij zagen we dat het een druiventros was. Heel toepasselijk en mooi. Wat voor betekenis een stier heeft voor deze stad is ons niet duidelijk geworden en we vroegen ons ook af wat die lellebellen aan de oren van de stier moeten verbeelden. 



zondag 21 mei 2017

Le Jardin d'Eden

De eerste open tuin die we bezochten ligt in Tournon sur Rhône en we deden dat vandaag samen met vrienden Annelies en Ernest die iets noordelijker in de Ardèche wonen. Le Jardin d'Eden ligt in het hart van de stad Tournon en is het oude park van de monniken van de orde van de Cordeliers. De huidige eigenaars zijn sinds 2008 bezig om dit park weer in oude luister te herstellen. Over slingerende paden langs oude muren loop je omhoog. Er zijn niet veel bloeiende planten, wel veel verschillende soorten bomen en struiken, waaronder veel rozen. Op veel plekken stroomt water in bekkens en vijvers.







Helemaal boven heb je een een prachtig uitzicht op de stad, de rivier de Rhône en de bergen van de Vercors. Langs de paden prachtige oude hekken, beelden en kruizen. We hebben echt lopen genieten daar, mede door het mooie weer. Na afloop namen we ook nog een kijkje in de stad zelf, daar laat ik morgen wat van zien.



zaterdag 20 mei 2017

Ienemiene

Iedere ochtend lopen we na het ontbijt even de moestuin in om te kijken wat er gegroeid is of opkomt. Mijn tien tomatenzaailingen zijn nog steeds allemaal in leven, wat ik op zich al een hele prestatie vind. Het zijn nog ienemiene plantjes maar ik vertik het om ze eruit te halen en grote planten te kopen. Nu ik er zoveel moeite voor heb gedaan zal ik ook zorgen dat het volwaardige planten worden. Uit voorzorg heb ik een paar weken geleden twee tomatenplanten gekocht waar nu de eerste bloemen in komen dus tomaten zullen we wel hebben en dan komt de rest maar later, hoop ik dan hè.

Hier komen de bonen omhoog piepen en er staan zelfs al wat hogere planten die ik voorgetrokken had. Zo krijg ik de oogst in etappes. Gisteren wat bloemen gezaaid. Rechts in de bak, niet op de foto, komt rucola en venkel op. Ook wortel- en bietenzaad ziet er veelbelovend uit.


Zien jullie die aardbeien daar vooraan lekker rood kleuren. Zo zitten er nog veel meer aan. En het tomatenplantje hieronder heb ik vanmorgen van een klein potje naar een veel grotere verhuisd. Het is de Pendulina Yellow, een breedgroeiende plant die niet opgebonden hoeft te worden. Het meest geschikt voor potten of hanging baskets. De trossen met kleine heldergele kerstomaatjes hangen dan over de rand. Zucht, als me dat nou eens gaat lukken.....


vrijdag 19 mei 2017

Rokjesdag


Vandaag is het Rokjesdag in Frankrijk. Dat is iets anders dan Rokjesdag in Nederland, waar de bedenker van het woord, Martin Bril, er ooit de volgende definitie van gaf: "Rokjesdag is die ene dag in het voorjaar dat alle vrouwen als bij toverslag ineens een rok dragen, met daaronder blote benen."
"La journée de la jupe" heeft in Frankrijk een heel andere betekenis. Deze dag werd voor het eerst in 2014 uitgeroepen in Nantes, waar op verschillende lycées (met instemming van de rector) de leerlingen besloten om op een dag allemaal, man of vrouw, in een rok gekleed naar school te komen. Dat wekte de woede van de Manif-pour-tous, de zeer conservatieve franse beweging die ook fel (maar vergeefs) tegen de invoering van het homohuwelijk demonstreerde. Diverse schermutselingen tussen de leerlingen in rok en tegendemonstranten waren het gevolg.


Hoewel het een ludieke actie is heeft La Journée de la Jupe een diepere betekenis: strijd tegen seksisme, tegen lastigvallen van vrouwen op straat, tegen lagere beloning voor vrouwen voor hetzelfde werk, tegen het niet delen van huishoudelijke taken door mannen en tegen de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen in kansen op de arbeidsmarkt. Drie jaar later is La Journée de la Jupe in heel Frankrijk een algemeen erkende dag geworden. Het is de eerste keer dat vier franse lyceumorganisaties leerlingen hebben opgeroepen om in rok naar school te gaan. (Bron: internet)
De man hier in huis is niet van plan om vandaag buiten in een rokje te gaan lopen maar ik kon hem, voor het goede doel, overhalen om deze foto te mogen nemen. Hij is opgegroeid met zeven zussen onder hem en terwijl ik de foto maakte verzuchtte hij waarom hij het vroeger al goed vond dat die meiden krulspelden in zijn haar zetten en hij zich nu weer met een rokje aan laat fotograferen. Jullie begrijpen wel dat wij helemaal achter de vandaag gehouden acties staan.

donderdag 18 mei 2017

Geduld

Manlief heeft de betonmolen weer tevoorschijn gehaald en gaat verder met zijn project op het tweede terras. De muur op de foto hieronder is al een paar jaar geleden gebouwd maar wordt nog een stukje verlengd en gaat dan schuin aflopen. In het verlengde daarvan komt een tree op een tuinpad wat nu nog niet is te zien. Geeft niet als jullie er niets van snappen maar de bouwer ziet het helemaal voor zich. Ik probeer me er niet mee te bemoeien en maak af en toe een fotootje om later te kunnen zien wat voor vorderingen er gemaakt zijn. 

Ik kijk wel met een schuin oog naar al die stenen die er nog liggen. Wat zou het fijn zijn als die allemaal verwerkt of opgeruimd zijn en we daar nog eens een heerlijk terras kunnen maken. Maar laat ik niet te ver op de zaken vooruitlopen. Geduld!


woensdag 17 mei 2017

Niets bijzonders noemt ze dat

Ik heb eigenlijk niets bijzonders te melden vandaag, het kan niet iedere dag feest zijn. Alhoewel.....? Het weer was zo aangenaam dat we buiten koffie dronken, lunchten en daarna een heerlijke siësta hielden in de schaduw van de lindeboom. Door dat mooie weer liggen mijn beddenlakens al weer schoon op het bed, lekker ruikend. Het roosje in de border zit vol met knoppen die op het punt staan hun schoonheid te tonen en dat dat vetplantje in die pot op de trap staat zoals ieder jaar weer in bloei.


Tel daarbij op dat het me, in tegenstelling tot vorig jaar, eindelijk gelukt is om heel veel zaailingen van de lathyrus op te kweken...dan kan ik toch eigenlijk m'n geluk niet op. 



dinsdag 16 mei 2017

In alle soorten en maten

Wij houden van wandelingen die ons door kleine dorpjes voeren want daar is altijd wat te zien. De route van gisteren beloofden er wel drie en werd mede daarom uitgekozen. En wat viel het meest op in die gehuchtjes deze keer? De deuren. De foto van de cafédeur was direct onze favoriet. In een totaal verlaten pand ergens langs de weg zat deze deur met daarboven het opschrift. Een plaatje erop gespijkerd om een gat te dichten en het onkruid wat naar boven kruipt, machtig mooi vinden wij zoiets.

Op dit binnenpleintje zelfs twee deuren, de voornaamste kreeg die mooie boog met sierstenen en de wat kleinere deur moest het doen met een latei erboven, gemaakt van een grote steen. 

Hier alweer twee deuren, de rechtse is natuur het mooist met dat glas erboven. Maar de 'gewone' heeft wel een hele mooie trap onder zich.

Misschien heeft er ooit een toegangspoort ingezeten maar zonder dat vinden wij deze doorgang ook al mooi. Hier kunnen wij echt even bewonderend naar staan kijken, vandaar dat wij nooit opschieten tijdens het wandelen.


En bij deze deur vond ik de verticale planken en het ijzeren rooster wel heel leuk, het zal de plaatselijke gevangenis toch niet zijn geweest? Maar het mooist is toch dat datum boven de deur, 1779. Rond die tijd werden veel huizen in deze streek gebouwd.

maandag 15 mei 2017

Wandeling rond Lentillères

Toen we vanmorgen bij het kerkhof in het plaatsje waar onze wandeling begon een kopje koffie zaten te drinken zag ik opeens dit hondje onder het kruis zitten, eigenwijs rond kijkend. Een foto waard. Na een paar dagen regen waren we wel toe aan lekkere wandeling. We hadden prachtig weer, de omgeving weer heel mooi dus kijk maar even mee.




In dit gebied hebben wel al meer gewandeld en toen viel het ons al op dat er veel van deze kruizen staan. 



Bij mij in de tuin komt de digitalis maar net kijken, hier in het wat warmere klimaat rond Vals les Bains stonden ze al in bloei. Hieronder de ruïne van een zijdnrupsfabriek die omstreeks 1930 werd gesloten. Alleen de muren resten nog. Het woonhuis is nog wel in gebruik. Ik laat deze week nog een paar foto's zien van iets wat ik deze keer vaak fotografeerde.


zondag 14 mei 2017

Kampioen


Kleinzoon Luuk krijgt het met de paplepel ingegoten, voetbal is Ajax. Al onze kinderen en kleinkinderen zijn supporter van deze club. Mart staat als supporter van Feijenoord dus helemaal alleen. Gelukkig zijn het in ons gezin allemaal goedmoedige supporters en gunnen ze een andere club ook zijn overwinning. Deze foto is van verleden week zondag toen Ajax won en Feijenoord verloor. Op de terugweg in de auto zegt Luuk tegen zijn papa dat hij het toch wel zielig vindt voor al die Feijenoordsupporters en vooral voor opa. Is het geen lieverd?  Op dit moment fluit de scheidsrechter af, Mart zijn cluppie is kampioen. Ik ga zo een lekkere pizza bakken en die gaan we voor de televisie opeten. Gaan we even na zitten genieten en ondertussen de felicitaties van de Ajaxaanhangers in ons gezin in ontvangst nemen 😉.

zaterdag 13 mei 2017

Open tuinen

In de tijd dat wij nog werkten en niet hele zomers in Frankrijk verbleven bezochten we in het voorjaar vaak open tuinen in Nederland. Heerlijk vonden we dat. Als het niet echt in de buurt was gingen de fietsen mee bijvoorbeeld naar het Land van Maas en Waal. Maar ook Rotterdam met zijn 'Verborgen Tuinen' was favoriet bij ons, ieder jaar een andere wijk. We parkeerden dan de auto, fietsen er uit en peddelen maar van tuin naar tuin. Kijk hier maar even voor het programma van 2017. Na een paar jaar tevergeefs internet afgestruind te hebben om open tuinen in onze omgeving te vinden had ik het bijna opgegeven totdat ik vanmorgen een mailtje kreeg van het Ministère de la Culture et de la Communication. Ik had me verleden jaar tijdens mijn laatste zoektocht ingeschreven op hun site voor een nieuwsbrief over open tuinen die zij beloofde voor het jaar daarop. En laten er nu in onze omgeving op redelijke afstand tuinen te zijn die bezoekers ontvangen. In het Pinksterweekend zijn alle tuinen open er wordt er veel georganiseerd maar ook op buiten die tijd zijn sommige tuinen te bezoeken. Voor lezers van mijn blog die in Frankrijk wonen, hier de site waar je kunt zien of bij jouw in de buurt ook open tuinen zijn. Wij gaan in ieder geval de komende weken leuke uitstapjes maken.

vrijdag 12 mei 2017

Menhir de Peyregrosse

Een echte menhir! Die waren we nog nooit tegengekomen tijdens onze wandelingen. Klopt ook wel want er staan er maar een stuk of twaalf in de hele Ardèche en de meeste in het zuiden. Twee op het plateau van de Coiron waar wij tijdens onze laatste wandeling liepen. Er staan heel veel menhirs in Frankrijk en ze zijn bekend geworden door het stripverhaal van Asterix en Obelix.  Obelix is zo sterk dat hij er vaak eentje op zijn rug draagt. Dat wilde Mart ook proberen maar daarvoor moest de steen eerst loskomen 😉. Geen beweging in te krijgen. Geen wonder, het ding weegt ongeveer 1500 kg. Hieronder zie je hoe zo'n gevaarte op zijn plek werd gezet. Waarvoor de steen daar staat is niet echt bekend, losse menhirs zouden als heiligdom zijn gebruikt, waar men een religie beoefende.

Alhoewel dit een vrij kleine menhir is vind ik het toch wel spannend dat je tijdens je wandeling iets tegenkomt wat door een prehistorisch volk is gemaakt. De pijl op het pad wat ons wees naar de plek waar de menhir staat is door latere mensenhanden gemaakt, daar is niets prehistorisch aan.